De blinde vlek van (bijna) elke leidinggevende

December 6, 2025

Als leidinggevende weet je precies waar je verantwoordelijk voor bent: richting geven, mensen coachen en helpen groeien, en werkprocessen organiseren.

In theorie is dat duidelijk. Maar in de praktijk loopt het vaak anders.

Je herkent vast situaties zoals deze:

Een teamleider die in het overleg nauwelijks iets zegt, terwijl jij haar expliciet om input vraagt. Pas ná de meeting deelt ze telefonisch haar echte mening. Niet een keer, maar elke week. Op zulke momenten is duidelijk dat er iets onder de oppervlakte speelt.

Als leidinggevende moet je dan het gesprek aangaan, tijd nemen en verbinding maken.

Maar één cruciaal element wordt daarbij vaak over het hoofd gezien: je eigen – vaak onbewuste – opvattingen en overtuigingen. En het effect daarvan op jouw interventie.

Leiders stutten

November 17, 2025

| No Comments

| The Confident Leader

‘Jij stut leiders,’ zegt ze. Sprankel in haar ogen. Ze is een jaar lang mijn opdrachtgever geweest.

Ik val stil. De vork in mijn linkerhand blijft zweven boven een zorgvuldig opgemaakte salade gerookte zalm.

Ze heeft gelijk, weet ik direct.

Waar ik in mijn hoofd twee gescheiden werelden van heb gemaakt, blijkt in werkelijkheid prachtig samen te gaan.

Twee jaar geleden verlangde ik terug naar de klei. Niet meer uitsluitend vanuit mijn coachkamertje directeuren en ambitieuze professionals ondersteunen, maar zelf de arena in. Ik verhuurde mezelf als interim bestuurssecretaris, strategisch adviseur en projectleider, welke rol ook maar nodig was.

Hoe leiders hun bedrijf om zeep helpen met een cultuur van angst

September 19, 2025

| No Comments

| The Confident Leader

´Ik ken geen succesvol bedrijf in Sillicon Valley waar geen vorm van angstcultuur hangt´(…) ‘Dat gaat samen met performance.’ CEO Robert Vis van miljoenenbedrijf Bird aan een van zijn medewerkers in een Slack bericht. (NRC, 29 augustus 2025)

Wow, het bestaat nog steeds. Een CEO van een bedrijf van 450 medewerkers die met droge ogen een angstcultuur voorstaat. Want alleen medewerkers die onder druk staan leveren, is de gedachte.

Een pijnlijk achterhaalde en ook kostbare misvatting.

Het is alsof Robert Vis met een blinddoek op door zijn bedrijf loopt en niet door heeft dat hij kenniswerkers in dienst heeft in plaats van medewerkers die productie draaien aan een lopende band.

Freedom with a Capital F

October 13, 2024

| No Comments

| Uncategorized

‘Are you all right? Is there anything we can do for you?’ I’m at a big party in a crowded café. The husband of a dear friend had come up to me. Really worried. His wife had read him a FB post of mine while they were driving. It’s about trauma. And what healing from trauma looks like. I assure the kind man that I am fine and thank him for his concern. And for his openness in sharing it with me.

My friend’s husband was not the only one concerned. There were other caring messages from loving people in the replies below my post.

I get it. It is a raw story, just like the healing journey. It is not all roses and rainbows. It’s about finding the courage inside to really feel what I’m feeling. Including all the super uncomfortable feelings like shame, apathy, sadness.

Yoga nidra als superpower

November 5, 2022

| No Comments

| From Judgement To Joy

´Observe your body breathing. Feel the earth beneath you as you watch your navel rise and fall.’ Op mijn koptelefoon de trage, warme stem van Tracee Stanley. Mijn lichaam herkent de stem en volgt de aanwijzingen. Diepe zucht. Een golf van ontspanning spoelt door mij heen.

´Feel the support of the earth. Let the earth receive your body,´ vervolgt Tracee. Nog zo´n diepe uitademing. Ik voel het gewicht van mijn lijf. Ik zak een laagje dieper.

Het is maandagochtend kwart voor negen. Buiten is het stralend weer. Ik lig op mijn dieprode yogamat in de huiskamer. Dekentje erbij. Oogkussen over mijn ogen tegen het felle ochtendlicht. 28 minuten lang luister ik naar Tracee Stanley, mijn favoriete yoga nidra teacher.

Een overvolle agenda? Hier ligt het allemaal NIET aan

July 11, 2022

| No Comments

| From Judgement To Joy

‘Zullen we gewoon even het rekensommetje maken? Kun je de werkuren optellen die je voor jezelf in petto hebt in de komende maanden?’ Margriet en ik zitten in spreekkamer C.109 van het Coachhuis aan de Rotterdamse Wijnhaven. Het raam staat open. Flarden buitengeluiden stromen naar binnen.

Margriet doet wat ik haar vraag. Een grote klus bij een woningbouwcorporatie: 28 uur per week. Interim bestuurder duurzaamheidscollectief: 18 uur per week. Acht uur per week voor de wijkraad, want tijdens de eerste vergadering is ze tot voorzitter verkozen. Dat brengt extra uren met zich mee.

Lastige emoties? Zo blijft er niets haken

June 16, 2022

| No Comments

| From Judgement To Joy

‘He, Carolien! Hoe is het?’ De stem van Peter, een dierbare oud-collega. Hij zet zijn fiets naast de mijne voor het rode stoplicht. Ondanks dat ik hem al in geen jaren heb gesproken, wind ik er geen doekjes om. Ik vertel hem hoe lastig het is omdat zoonlief Alt vandaag jarig is. Dat Alt nu nog ligt te slapen, maar gisteren geen zin in zijn verjaardag had. Daar voelt hij zich te belabberd en beroerd voor door zijn heftige slaapstoornis. Ik vertel hoe verdrietig ik dat vind. Fijn om met Peter te delen. Zonder dat ik het mooier hoef te maken dan het is.

Als keihard aan het werk gaan niet helpt

April 13, 2022

| No Comments

| From Judgement To Joy

Bam! Alsof ik de hoorn op het toestel smijt. Met een woest gebaar veeg ik het rode rondje op mijn telefoon naar boven. Einde gesprek. Zoveelste gesprek met de zoveelste medewerker van de gemeente. Ik mag dan wel te woord zijn gestaan door de directeur van het wijkteam, het antwoord is hetzelfde. Nul op het rekest. Van binnen kolk ik. Hartslag in overdrive. De hitte slaat mijn lijf uit. Dan volgen de tranen.

Een paar maanden geleden is de tijgermoeder in mij ontwaakt. Mijn oudste zoon Alt is ziek. Hij heeft een ernstige slaapstoornis waarbij hij de hele nacht niet kan inslapen en tot zes uur ‘s ochtends wakker ligt.

Ben je er niet helemaal bij? Dit is mijn go-to medicijn

February 22, 2022

| No Comments

| Werken met aandacht

Op het eerste gezicht lijkt alles in orde. ‘Big rock’ voor vandaag duidelijk? Ja, ik weet waar ik écht aan wil werken. Timer gezet voor inspiratietijd? Check. Lees ik in het boek waar ik nu werkelijk in wil lezen? Zeker.

Toch voelt het alsof mijn ogen nauwelijks open zijn. Ze zijn heus wel open, maar het helpt niet echt om de waas die er ook is te verhelpen. Toegegeven, ik heb vannacht niet fantastisch geslapen. Het post-Coronafeestje in het hoekpand aan de overkant had daar zeker invloed op. De buurvrouw appte vanochtend dat ze de politie had gebeld vanwege de decibels uit de speakers.

Vertragen als cadeautje voor jezelf

December 5, 2021

| No Comments

| Doing What You Love

Tadaah, klaar! Weer een vinkje voor een van de taken op mijn to-do list. Zie mij dit eens efficiënt afwerken. Schouderklopje van mezelf voor mezelf. Dat kopje koffie met een stukje pure Tony Chocolonely amandel zeezout heb ik dik verdiend. In mijn nopjes met het werk dat is gedaan, druk ik op de aan-uitknop van mijn koffiemachine.

Dat doen en afvinken van lijstjes kan heel verslavend werken. Ik merk het vooral als ik in die andere modus stap, de modus van de vertraging. Bijvoorbeeld als ik mijn eigen gedachten en gevoelens wil observeren tijdens een wandeling of al schrijvend in mijn appelgroene journal. Of als ik geïnspireerd in dat boek begin te lezen dat ik al een jaar in huis heb, maar wat klaarblijkelijk tot DIT moment op mij heeft liggen wachten. Dat het dan net maandagmiddag is, maakt het flink oncomfortabel. Wat nou, al die hoofdstukken lezen in The Surrender Experiment? Aan het werk jij. Het weekend is voorbij. Zo klinkt het dan in mijn hoofd. Iets in mij heeft hier een scherp oordeel over. Vertragen kan zomaar een hoop interne weerstand oproepen.